Bron: Nederlandse stottervereniging Demosthenes

Gillis Kersting, zelf stotteraar, zag de film "The King's speech" en schreef zijn gedachtes daarover op.

"Welnu, de film…
De introductie is veelbelovend. We zien hoe de voorbereidingen worden getroffen voor de toespraak van prins Albert George, de hertog van York. De mannen van de radio zijn druk bezig met het installeren van de juiste apparatuur, maar ondertussen loopt de hertog met zware tred naar het sprekersgedeelte. Een onheilspellend gevoel hangt in de lucht.
De spreker wordt aangekondigd en een volgepakt Wembley juicht hem toe. De mensen zijn nieuwsgierig naar deze beroemde hertog die voor het eerst zijn acte de présence zal geven voor het Britse publiek. Zij voelen zich bevoorrecht hierbij te mogen zijn en kijken halsreikend uit naar zijn eerste woorden. De verwachtingen zijn hooggespannen. Wij voelen al aankomen….dit kan niet goed gaan….. Als hij het woord neemt, valt er een doodse stilte. Zijn eerste zin loopt vloeiend, maar dan…. zwijgt hij…de mensen kijken verbaasd op...

Stotteren nog niet verholpen

...Wat de onwetende kijker niet beseft en hem ook niet duidelijk wordt gemaakt, is dat George bij het houden van zijn rede niets heeft overwonnen. Hij is ontsnapt aan een afgang, dat is wat anders. Van binnen leeft de angst voort. De vloek die in hem huist, loert nog altijd op de volgende kans om zich meester te maken van zijn spraak en zijn geest te verscheuren. Verlossing zal hij nooit kennen. Hoe moet het dan de volgende keer? Weer dat malle gezwaai van Lionel en die strapatsen in de kamer? Wat als de camera’s draaien? Dan staat hij daar met zijn openhangende mond".

Zijn hele tekst is te lezen op: het forum van de Nederlandse stottervereniging Demosthenes. (Even naar beneden scrollen). Daar is ook de discussie over het onderwerp "The King's Speech" te volgen.

Op een respectvolle manier zet Colin Firth in de rol van koning George VI het stotteren als een serieus probleem neer.

Zonder enige logopedische achtergrond, benadert de therapeut Logue (Geoffrey Rush) George VI niet als stotteraar, maar als mens. Vanaf het begin bouwt de therapeut aan een emotioneel gelijkwaardige relatie gebaseerd op wederzijds respect, vertrouwen en gelijkwaardigheid. Zo blijft hij George VI, de koning, bij zijn voornaam “Bertie” noemen, zoals hij ook thuis door zijn familie genoemd wordt.

De emotioneel gelijkwaardige band blijkt essentieel. Waar het stotteren heftiger optreedt bij personen waarmee George VI een verstoorde emotionele verhouding heeft, spreekt hij steeds vloeiender naarmate hij zichzelf toestaat om met zijn therapeut openlijk over zijn zorgen en emoties te spreken.

Echter, voordat George VI openlijk over zijn emoties en zijn verleden durft te praten, gaat hier enige weerstand aan vooraf. Als de therapeut naar de eerste herinneringen vraagt, blijkt dit pijnlijk te zijn en worden die door George VI als niet belangrijk en niet terzake doende afgedaan. Hij kwam immers voor het stotteren.

Na enig aandringen vertelt George VI over zijn kindertijd dat zijn nanny hem drie jaar lang heeft verwaarloosd. Dit roept de vraag op: hoe kan het dat zijn ouders drie jaar lang niet hebben gemerkt dat hij door zijn nanny werd verwaarloosd? Wat zegt dat over hun emotionele band?

Op 6 juni 2013 was op BNN een uitzending van "It get's better" te zien, die een goed beeld schetst over hoe twee stotterende jonge vrouwen stotteren ervaren.

Aan het begin van de uitzending geeft de stottertherapeute een uitleg over 105 spieren die moeten samenwerken om te kunnen praten. Bij stotteraars gaat er iets in die samenwerking mis, waardoor mensen stotteren. Vervolgens schamen stotteraars zich voor het stotteren. Alle ongemakkelijke gevoelens worden door de stottertherapeute aan het stotteren opgehangen, als gevolg van het stotteren. 

In de uitzending "It get's better" over 'stotteren' trekt Patrick Lodiers een tijdje op met Chia, een stotterende jonge vrouw en vraagt haar hoe zij zich voelt. Het gesprek dat dan ontstaat gaat over: alleen voelen en dat zij het belangrijk vindt dat mensen doorvragen, ook als zij zegt dat het goed met haar gaat. Daarop vraagt Patrick door. Er ontstaat een diepgaand en emotioneel gesprek.

Wil je de uitzending terug zien? Klik dan op:"It gets better" over stotteren.

Recensie vanuit psychosociale visie op stotteren

In mijn ogen, vanuit een psychosociale blik, heb ik het gevoel dat Chia haar emoties inhoudt. Van dit onderliggende probleem is stotteren een uiting, denk ik. Stotteren als gevolg van het inhouden van emoties, niet jezelf mogen zijn. Dit zie ik bij veel stotteraars terug, inclusief mijzelf. Mij valt op dat op de momenten dat Chia haar emoties niet meer in bedwang heeft en huilt, dus haar emoties de vrije loop laat en niet langer meer onderdrukt, zij vloeiend praat! Dit verschijnsel komt vaker voor en zullen veel stotteraars herkennen. De meeste stotteraars spreken vloeiend als zij kwaad uitvallen en daarmee hun emoties niet langer onderdrukken.

Hetzelfde beeld is te zien als er op de Kinderopvang gefilmd wordt, waar zij stage loopt. Als ze met de kinderen speelt, komt zij over als dat zij zich "één met de kinderen" voelt. In het spel gaat ze helemaal op in de kinderen. Waar ze bij volwassenen haar emoties onder controle houdt, laat ze die controle varen als ze met de kinderen speelt. Dit heeft tot gevolg dat ze zich vrijelijk uit en haar emoties: vreugde, blijheid de vrije loopt laat en niet stottert.