Bron: Nederlandse stottervereniging Demosthenes

Gillis Kersting, zelf stotteraar, zag de film "The King's speech" en schreef zijn gedachtes daarover op.

"Welnu, de film…
De introductie is veelbelovend. We zien hoe de voorbereidingen worden getroffen voor de toespraak van prins Albert George, de hertog van York. De mannen van de radio zijn druk bezig met het installeren van de juiste apparatuur, maar ondertussen loopt de hertog met zware tred naar het sprekersgedeelte. Een onheilspellend gevoel hangt in de lucht.
De spreker wordt aangekondigd en een volgepakt Wembley juicht hem toe. De mensen zijn nieuwsgierig naar deze beroemde hertog die voor het eerst zijn acte de présence zal geven voor het Britse publiek. Zij voelen zich bevoorrecht hierbij te mogen zijn en kijken halsreikend uit naar zijn eerste woorden. De verwachtingen zijn hooggespannen. Wij voelen al aankomen….dit kan niet goed gaan….. Als hij het woord neemt, valt er een doodse stilte. Zijn eerste zin loopt vloeiend, maar dan…. zwijgt hij…de mensen kijken verbaasd op...

Stotteren nog niet verholpen

...Wat de onwetende kijker niet beseft en hem ook niet duidelijk wordt gemaakt, is dat George bij het houden van zijn rede niets heeft overwonnen. Hij is ontsnapt aan een afgang, dat is wat anders. Van binnen leeft de angst voort. De vloek die in hem huist, loert nog altijd op de volgende kans om zich meester te maken van zijn spraak en zijn geest te verscheuren. Verlossing zal hij nooit kennen. Hoe moet het dan de volgende keer? Weer dat malle gezwaai van Lionel en die strapatsen in de kamer? Wat als de camera’s draaien? Dan staat hij daar met zijn openhangende mond".

Zijn hele tekst is te lezen op: het forum van de Nederlandse stottervereniging Demosthenes. (Even naar beneden scrollen). Daar is ook de discussie over het onderwerp "The King's Speech" te volgen.