De manier waarop je spreekt mag nooit een barrière zijn.

Wij vinden dat wát iemand te zeggen heeft, belangrijker is dan de snelheid of vloeiendheid van de spraak. Stotteren raakt het hele leven: van de kindertijd tot de vele jaren op de arbeidsmarkt. Wij willen dat mensen die stotteren gehoord, geaccepteerd en ondersteund worden, zodat zij zonder schaamte of barrières hun talenten kunnen benutten.

Hoe realiseren we dit?

We bieden geen behandelingen aan, maar kiezen voor actieve belangenbehartiging. 
Daartoe moeten we problemen zichtbaar maken. Door het aankaarten van problemen jagen we vernieuwing en verbeteringen. Echte verandering vraagt namelijk om aanpassingen bij zowel de overheid, scholen en werkgevers als binnen de reguliere stottertherapie en logopedie. 

Beleidsmakers en financiers verander je niet met papierwerk alleen; zij komen in beweging wanneer de noodzaak en het grotere maatschappelijke doel aan hen duidelijk is gemaakt.

Wij realiseren dit via vijf pijlers:

Ervaringsdeskundigheid & achterbanraadpleging als basis

Voor ministeries en kennisorganisaties zijn wij een volwaardige gesprekspartner omdat onze inbreng rechtstreeks voortvloeit uit de stottergemeenschap. Via achterbanraadplegingen, ons meldpunt en de lotgenotengroepen monitoren we continu welke maatschappelijke knelpunten er spelen. Daarmee geven we onderbouwing voor beleidsveranderingen. 

Systeemverandering en politieke lobby

Wij fungeren, al dan niet in strategische allianties, als de betrouwbare, deskundige en onafhankelijke gesprekspartner voor meerdere ministeries zoals het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid ,Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. We agenderen de maatschappelijke en systemische drempels rondom het VN-verdrag Handicap en strijden voor het recht op onderwijs en werk zonder directe of indirecte discriminatie voor kinderen én volwassenen met een communicatieve beperking.  

Krachten bundelen in strategische allianties

Samen staan we sterker. We vergroten onze maatschappelijke en politieke impact door intensief samen te werken binnen verschillende netwerken. Zoals het netwerk van Communicatieve Beperkingen (samen met onder meer TOS Centraal, ISAAC-NF en PVHH), de werkgroep Arbeid vanuit Ieder(in), de groep “niet (on)beperkt genoeg” vanuit StartFoundation.

Focus op de leef- en werkomgeving

Stotteren is niet voor iedereen een probleem dat is gestopt na een behandeling. Voor een groep blijkt een adequate en duurzame behandeling niet mogelijk te zijn. Dat raakt het hele leven. Omdat mensen het grootste deel van hun leven leren en werken, leggen we nadrukkelijk de prioriteit bij structurele begeleiding, maatschappelijke acceptatie en toegankelijkheid in het onderwijs en op de werkvloer. 

Een brede, multidisciplinaire blik op zorg en ondersteuning

Stotteren zien we als een heterogene aandoening. De verschillen in het stotteren zijn te groot om dit onder één term te kunnen vatten. We zijn ervan overtuigd dat het gebruik van gedifferentieerde terminologie leidt tot meer inzicht en begrip.

Verder kijken dan traditionele logopedie 

Wetenschappelijk onderzoek (o.a. van het Max Planck Instituut) en ervaringsdeskundigheid tonen aan dat alternatieve en aanvullende trajecten buiten de reguliere logopedie (NVLF/NVST) van grote toegevoegde waarde kunnen zijn. 

Comorbiditeit & multidisciplinaire Zorg

Stotteren laat zich zelden vangen in één standaard plaatje; de verschillen tussen mensen die stotteren zijn groot. Hoewel het gebrek aan vloeiende spraak het meest opvalt, mag een diagnose of behandeling zich niet tot enkel de spraak beperken.

Vaak spelen er immers andere factoren of (nog niet gediagnosticeerde) aandoeningen mee. Signalen uit de stottergemeenschap, ervaringsverhalen en vakliteratuur laten keer op keer zien dat spraaktherapie alleen voor veel mensen onvoldoende is. Wij maken ons daarom sterk voor een brede, multidisciplinaire aanpak waarin de mens als geheel centraal staat, in plaats van alleen de spraak.

Aandacht voor de gezinsdynamiek

Genetische aanleg vormt vaak de basis, maar omgevingsfactoren fungeren als trigger. Omdat gezinsproblemen en de relationele dynamiek tussen ouders en kind door betrokkenen vaak als 'normaal' worden ervaren, maken wij deze onderbelichte factoren actief zichtbaar in het zorg- en beleidslandschap.